1. Krwiobieg Bydgoszcz

Szanowni Państwo,

w tym roku z okazji jubileuszu 100-lecia Polskiego Czerwonego Krzyża  postanowiliśmy zorganizować, po raz pierwszy na terenie naszego miasta, charytatywny bieg czerwonokrzyski pod hasłem KRWIOBIEG. Bieg ten odbędzie się 5 października 2019 r. w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku „Myślęcinek” w Bydgoszczy.

Głównym założeniem KRWIOBIEGU jest promocja zdrowego stylu życia oraz honorowego krwiodawstwa. Pozyskane fundusze spożytkowane zostaną na rozwój oraz promowanie  zdrowia poprzez bieganie na świeżym powietrzu, gdyż dobre zdrowie jest nieodzownym warunkiem tego, by móc zostać honorowym dawcą krwi. KRWIOBIEG to wydarzenie nie tylko dla tych, którzy biegają zawodowo, amatorsko lub biegną za uciekającym tramwajem –  KRWIOBIEG to miejsce dla każdego, komu bliskie jest pomaganie i świadomość, że zwykłe „chcę” może zdziałać cuda i uratować komuś życie.

ZAPRASZAMY DO REJESTRACJI I UDZIAŁU W WYDARZENIU – DLA KRWIODAWCÓW NIŻSZA CENA PAKIETU !!!

Poniżej link do rejestracji oraz wszelkie szczegóły biegu :
https://b4sportonline.pl/KRWIOBIEG_Bydgoszcz/

Z czerwonokrzyskim pozdrowieniem
Beata Stasiewska
specjalista ds. organizacyjnych i krwiodawstwa

Stałe miejsce postoju mobilnego punktu poboru krwi w Toruniu

Specjalny ambulans Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Bydgoszczy, w którym można honorowo oddać krew, stanie w czwartek (21 lutego) przed Urzędem Marszałkowskim na placu Teatralnym w Toruniu.

Jak informuje Urząd Statystyczny w Bydgoszczy, w województwie kujawsko-pomorskim mamy około 35 tysięcy honorowych krwiodawców – to 1,7 procenta mieszkańców regionu. Od rozpoczęcia comiesięcznej akcji poboru krwi przed Urzędem Marszałkowskim minęły 2 lata. W 2018 roku akcja odbyła się 12 razy. Do udziału zgłosiło się 346 dawców, w tym 42 po raz pierwszy. W tym czasie odnotowano 302 pobory krwi.

Krew mogą oddawać osoby pełnoletnie do 65 roku życia, zdrowe i ważące nie mniej niż 50 kilogramów. Zgłaszający się do oddania krwi powinien posiadać przy sobie dokument ze zdjęciem potwierdzający tożsamość i numer PESEL. Przed oddaniem krwi w ciągu doby należy wypić ok. 2 l płynów (woda mineralna, soki), być wyspanym i wypoczętym, spożyć lekki posiłek, w miarę możliwości wyeliminować z diety tłuszcze pochodzenia zwierzęcego, ograniczyć palenie papierosów i nie pić alkoholu  (również  w dniu poprzedzającym oddanie krwi).

Oddawanie krwi jest bezpieczne – w tym celu używa się wyłącznie sprzętu jednorazowego użytku, w związku z czym nie ma zagrożenia zakażenia wirusami przenoszonymi drogą krwi. Wizyta w ambulansie rozpoczyna się od wypełnienia kwestionariusza i rejestracji oraz pobrania próbki krwi i badania lekarskiego. Sam pobór trwa około 5-10 minut (pobierana jest najczęściej jedna jednostka krwi pełnej, czyli 450 ml), a po nim następuje 15 minutowy odpoczynek, po którym dawca odbiera ekwiwalent kaloryczny (czekolady i sok). Więcej informacji na stronie Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa.

Ambulans Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa staje przed gmachem Urzędu Marszałkowskiego w każdy trzeci czwartek miesiąca w godzinach 13-17:

  • 21 lutego,
  • 21 marca,
  • 18 kwietnia,
  • 16 maja,
  • 27 czerwca (wyjątkowo w czwarty czwartek miesiąca),
  • 18 lipca,
  • 22 sierpnia (wyjątkowo w czwarty czwartek miesiąca),
  • 19 września,
  • 17 października,
  • 21 listopada,
  • 19 grudnia.

Akcja oddawania krwi przed Urzędem Marszałkowskim w liczbach:

  • w województwie kujawsko-pomorskim mamy około 35 tysięcy honorowych krwiodawców,
  • w 2018 roku do udziału zgłosiło się 346 dawców, w tym 42 po raz pierwszy,
  • specjalny ambulans Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Bydgoszczy staje przed Urzędem Marszałkowskim w każdy trzeci czwartek miesiąca. Krew można oddawać w godzinach 13-17,
  • krew mogą oddawać osoby pełnoletnie do 65 roku życia, zdrowe i ważące nie mniej niż 50 kilogramów,
  • pobór krwi trwa około 5-10 minut (pobierana jest najczęściej jedna jednostka krwi pełnej, czyli 450 ml).

Beata Krzemińska

rzecznik prasowa Urzędu Marszałkowskiego

20 lutego 2019 r.

Krwiodawstwo w czasie II wojny światowej

24. Czy wiesz, że honorowymi krwiodawcami w czasie II wojny światowej były najczęściej kobiety?

O krwiodawstwie kobiet mówi i pisze się nieczęsto, tym bardziej warto przypomnieć  okres II wojny światowej jako czas szczególnego zaangażowania kobiet do honorowego krwiodawstwa.

Przed II wojną światową w Polsce krwiodawstwo było odpłatne. Organizowane były ośrodki honorowych krwiodawców, m.in przez Polski Czerwony Krzyż,  ale ich działalność była marginalna w stosunku do płatnego krwiodawstwa. W lecie 1939 roku, w sytuacji zagrożenia wybuchem kolejnej wojny światowej, gdy służby sanitarne gorączkowo przygotowywały się do wojny, jednym z kierunków działań wszystkich instytucji były prace nad rozwinięciem honorowego krwiodawstwa. W  1939 roku akcja w Warszawie objęła studentów, członków PCK, kobiety z różnych organizacji, niezrzeszoną ludność Warszawy. W nowo powstających punktach pobrań krwi prowadzono ewidencje dawców i ich badania – określano grupę krwi i wykonywano oznaczenie morfologii przyszłego dawcy. PCK prowadził w Warszawie punkt dla krwiodawców przy Al. Ujazdowskich 37 oraz w pracowni bakteriologicznej PCK przy ulicy Górnośląskiej. Krew pobierano w godzinach dopołudniowych i po południu – aby sprostać zapotrzebowaniu. Ludwik Hirszfeld , bardzo zaangażowany wówczas w te prace, pisał w swoich wspomnieniach: „Kobiety z wyjątkową ofiarnością oddawały krew a nawet udawały się na najniebezpieczniejsze posterunki, ażeby krwią swoją ratować innych”. L. Hirszfeld, Historia jednego życia.

Od momentu wybuchu wojny o oddawanie krwi apelowały wszystkie organizacje, w tym Polski Czerwony Krzyż .  W niespotykanej do tej pory skali szerzyło się honorowe krwiodawstwo. Lawinowo tworzono punkty pobrań krwi w różnych instytucjach w Warszawie, prowadzono rejestry dawców i badano ich grupy krwi. W czasie kampanii wrześniowej w Warszawie Ludwik Hirszfeld tworzył honorowe krwiodawstwo złożone głównie z  kobiet.  Dawczynie krwi były ewidencjonowane, a spisy tworzono według adresów zamieszkania. Bardzo szybko jednak zniszczone zostały placówki służby zdrowia oraz Instytut Konserwacji i Przetaczania Krwi PCK, zapanował chaos organizacyjny, trwały walki i bombardowania. Warunki wojny i niedostatki zaopatrzenia medycznego wymusiły powrót do prostych rozwiązań organizacyjnych. Przetaczano krew świeżą metodą bezpośrednią od dawcy/dawczyni, który stawił się na wezwanie.

W czasie kampanii wrześniowej na terenie całej Polski pojawiały się w prasie apele nawołujące do oddawania krwi. Głównie do kobiet  zwracano się z odezwami, w których odwoływano się do poczucia obowiązku. W ogłoszeniu ze Lwowa czytamy: W chwili gdy Wasi mężowie i bracia oddają życie w obronie kraju, obowiązkiem Waszym jest czynić wszystko, co może pomóc im w walce o zwycięstwo. Możecie uczynić wiele. Setki, tysiące rannych może szybko wrócić do zdrowia, a często może uniknąć śmierci przez natychmiastowe przetoczenie krwi. Nie wolno, by krwi tej zabrakło. Dostarczyć jej musicie Wy, kobiety. Ofiara Waszej krwi dla Obrońców Ojczyzny jest Waszym obowiązkiem, takim samym obowiązkiem jak ten, który karze im iść i ginąć dla Wielkiej Sprawy.Ofiara krwi jest Waszym Obowiązkiem żołnierskim. […] Zgłaszajcie się tłumnie w stacji dawców krwi we Lwowie przy ul. Pijarów 4, w Klinice chorób wewnętrznych UJK między godz. 8-12. Zwracamy się z apelem do kobiet, bo większość młodych i zdrowych mężczyzn znajduje się pod bronią”.

,,Wiek Nowy” (Lwów) nr 11 z 11 września 1939, s.2.

Kolejnym okresem wzmożonego zapotrzebowania na krew i piękną kartą honorowego dawstwa krwi kobiet, było Powstanie Warszawskie.  Akcja uświadamiania społeczeństwa dotycząca oddawania krwi, prowadzona przed wojną przez PCK, liczne apele do kobiet o oddawanie krwi i działalność m.in. Ludwika Hirszfelda przyniosły pozytywne rezultaty. Nie brakowało w powstaniu krwi do przetoczeń, lecz odczuwano niedostatek sprzętu i odpowiednio wyszkolonego personelu medycznego. Pielęgniarki i sanitariuszki biorące udział w powstaniu (szacunkowo 5000), w tym liczne sanitariuszki Polskiego Czerwonego Krzyża,  oddawały krew potrzebującym w niewielkich ilościach za pomocą zwykłych strzykawek.  Krew podawana powstańcom należała głównie do kobiet – pielęgniarek i sanitariuszek.

Wyjatkowy opis zawarła we wspomnieniach jedna z uczestniczek powstania : W szpitalu leżało wówczas wielu rannych po dużym upływie krwi. Dr Bednarski zaproponował mi oddanie krwi dla któregoś z ciężko rannych powstańców. Zgodziłam się chętnie tym bardziej, że miałam popularną grupę ARh+. Krew oddałam trzykrotnie i byłam bardzo szczęśliwa, bo wszyscy trzej chłopcy czuli się coraz lepiej. Odwiedzałam ich często, zawsze entuzjastycznie witana, jako ich ,,krewna siostra”. Powstanie warszawskie i medycyna, wspomnienia lekarzy, medyków i sanitariuszek z Powstania Warszawskiego, ,,Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” suplement do CXXXVIII, nr 6/2002, Warszawa 2002, s. 28.

Podobne sytuacje miały miejsce w innych ośrodkach medycznych, szpitalach, punktach sanitarnych w czasie wojny i okupacji.

Okres II wojny światowej to wspaniała karta historii honorowego krwiodawstwa kobiet, w znacznym stopniu sanitariuszek Polskiego Czerwonego Krzyża oraz innych formacji wojskowych , w tym sanitariuszek i pielęgniarek Armii Krajowej , harcerek, sanitariuszek Polskiego Zielonego Krzyża, Gwardii Ludowej oraz Wojskowej Służby Kobiet.


fot. za https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Lokajski_-_Sanitariuszki_na_ulicy_Moniuszki_(1944).jpg

Eugeniusz Lokajski – Opracowanie Zbiorowe (1 sierpnia 1957) Powstanie Warszawskie w Ilustracji, Warszawa: Wydanie Specjalne Warszawskiego Tygodnika Ilustrowanego „Stolica”, ss. 41 http://www.szczep413.pl/galerie/powstanie/images/image_086.jpg.php http://zdjecia.polska.pl/katalog/galeria/slide,Sanitariuszki,pid,116775,gid,116746,cid,5483.htm?sh=3
Powstanie warszawskie: Wymarsz patrolu sanitarnego Wojskowej Służby Kobiet AK na ulicy Moniuszki 9, dnia 5 sierpnia 1944. Na zdjęciu od lewej: Elżbieta (Gabriela) Karska „Joasia” (ranna 7 IX na Nowym Świecie), szef sanitarny obszaru dr. Zofia Lejmbach „Róża” (ranna 7 IX w szpitalu przy ul. Chmielnej), Danuta Laskowska „Dorota”, NN „Małgorzata”, Halina Wojtczak-Fijałkowska „Halszka” (ranna 24 VIII w czasie ataku na Komendę Policji), Wanda Grochowska-Święcińska „Alicja”, dr. Danuta Staszewska „Marta” (zginęła 7 IX w czasie akcji na Nowym Świecie). Z boku idzie Melania Staniewicz–Wolska „Ewa–Samarytanka”.

Źródło: Małopolski Oddział Okręgowy PCK http://pck.malopolska.pl/

Odpłatne oddawanie krwi

23. Czy wiesz, że początkowe oddawanie krwi było odpłatne, a początki honorowego nie płatnego krwiodawstwa wiążą się z działalnością Polskiego Czerwonego Krzyża?

W niepodległej Polsce, po 1919 roku, bardzo intensywnie podobnie jak w całej Europie rozwijała się wiedza naukowa nt. transfuzji krwi. Początki temu dało odkrycie grup krwi w roku 1901 przez Austriaka Karla Landsteinera  (1868-1943) patologa i immunologa, późniejszego laureata Nagrody Nobla w roku 1930.  Karl Landsteiner dowiódł że krew w naszych żyłach różni się i oznaczył trzy jej rodzaje: A, B i C (dziś grupa „C” oznaczana jest jako „0”). Badacz z Austrii ustalił także, że transfuzja krwi pomiędzy grupami grozi śmiertelnymi skutkami – powoduje zniszczenie krwinek. Dzięki jego ustaleniom już 1907 roku udało się z sukcesem przetoczyć krew. Natomiast to Ludwik Hirszfeld wraz z Emilem von Dungernem stworzył podstawy nauki o grupach krwi, wprowadzając znane dzisiaj oznaczenie symbolami A, B, AB, i 0, co następnie w 1928 roku przyjęto na całym świecie.

Ludwik Hirszfeld (1884-1954) z pochodzenia był Polakiem  urodził się w Warszawie, gimnazjum ukończył w Łodzi w 1902 r., medycynę studiował w Würzburgu. Od 1907-1911 r. pracował jako asystent w Instytucie Badania Raka w Heidelbergu. Lata 1911-1914 spędził w Zurychu, habilitując się w 1914 r. Lata I wojny światowej spędził w armii serbskiej w której rozwinął swój talent organizacyjny i naukowy. Zapoczątkował wtedy różnokierunkowe badania naukowe, które kontynuował on sam i inni na całym świecie. Po wojnie wrócił do Polski, gdzie od 1921 do 1926 r. kierował warszawskim Zakładem Badania Surowic, a od 1926 do 1939 r. był dyrektorem Działu Bakteriologii i faktycznym kierownikiem naukowym Państwowego Zakładu Higieny. Dzięki niemu bardzo intensywnie rozwijała się w międzywojennej Polsce wiedza nt. krwiolecznictwa.


Prof. Ludwik Hirszfeld. Fot. archiwum rodzinne Joanny Kiełbasińskiej-Belin, Fot. za https://dzieje.pl/ksiazka/historia-jednego-zycia

W Europie i na świecie  doświadczenia dotyczące transfuzji krwi zdobyte w czasie I wojny światowej podsumowano w publikacjach i podczas specjalistycznych spotkań naukowych po jej zakończeniu. Transfuzjologia była tą dziedziną nauki, która bardzo intensywnie się rozwijała. W Polsce w pracach badawczych wyróżniały się Lwów i Warszawa, a także Kraków, gdzie także dokonywano przetoczeń krwi. W miastach tych pracowali lekarze, którzy wykonywali transfuzje krwi i ogłaszali swoje osiągnięcia w prasie medycznej polskiej i zagranicznej. We Lwowie działał Hilary Schramm, który sam praktykował przetaczanie krwi i zachęcał do tego swoich asystentów. Do czołowych polskich autorytetów w dziedzinie transfuzjologii tego okresu należeli Ludwik Hirszfeld, lekarze wojskowi: Sokołowski, Szarecki, Levittoux, oraz liczna rzesza lekarzy cywilnych: Rutkowski, Zaorski, Laskownicki, Dobrzaniecki, Popielski, Klein, Rzepecki, Schwartz. Lekarze polscy czynnie uczestniczyli w zjazdach międzynarodowych poświęconych transfuzji krwi w 1935 i 1937 roku. Publikowali swoje prace w prasie polskiej i zagranicznej.


Transfuzja bezpośrednia krwi wykonana w 1914 roku,w czasie I wojny światowej we francuskim szpitalu l’Hôpital de Biarritz metodą łączenia naczyń krwionośnych. W tym szpitalu wykonano w ciągu 1914 roku 44 takie zabiegi Źródło zdjęcia: http://www.adsbcl.com/site/histoire_transfusion_sanguine.php, pobrano dnia 20 10.2018

Bardzo ważnym ośrodkiem krwiolecznictwa w tym czasie był utworzony przez Polski Czerwony Krzyż w Warszawie w 1935 roku pierwszy w Polsce Instytut Przetaczania i Konserwacji Krwi (patrz Ciekawostka nr  11). Twórcą i dyrektorem Instytutu był dr Henryk Gnoiński.


Dr H. Gnoiński przy pracy w Instytucie Przetaczania i Konserwacji Krwi PCK, 1939 rok. Źródło: NAC 1-C-877-1

W zakresie pozyskiwania dawców krwi  w latach dwudziestych ubiegłego wieku nie istniały żadne prawne regulacje. Krwiodawcy skupiali się wokół ośrodków, w których przeprowadzano transfuzje. Najczęściej o listy dawców (adresy, bardzo rzadko telefony kontaktowe) dbali lekarze wykonujący wspomniane zabiegi. W szpitalach wojskowych funkcjonowało rozwiązanie organizacyjne z czasu I wojny światowej, kiedy to lżej chorzy oddawali krew bardziej potrzebującym.  Dawców krwi organizowano również wśród personelu szpitala. W Warszawie powstała specjalna kampania krwiodawców złożona z osób personelu I Szpitala Okręgowego. Znamienne było, że w wojsku polskim krwiodawca po oddaniu krwi otrzymywał dwutygodniowy urlop, co zachęcało do ,,bezinteresownego” oddawania krwi. Natomiast w szpitalach cywilnych krew do przetoczeń w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku pochodziła od personelu, rodzin chorych oraz dawców płatnych (zorganizowanych w różny sposób). Zazwyczaj płatnymi krwiodawcami byli studenci, robotnicy, osoby bezrobotne. Dla niektórych było to jedyne źródło dochodu. Wzywano ich przez posłańca, rzadziej telefonicznie. Zawiadamiano o miejscu i czasie planowanej transfuzji krwi. Należy zwrócić uwagę, że najczęściej były to transfuzje bezpośrednie. Badania naukowe nad konserwacją krwi i przetaczaniem krwi konserwowanej były w fazie rozwojowej.

Ośrodki przetaczania krwi i ośrodki krwiodawców w Polsce dwudziestolecia międzywojennego funkcjonowały głównie w dużych miastach. W mniejszych miejscowościach, gdzie transfuzje wykonywano okazjonalnie, dawcami były zazwyczaj osoby z rodziny chorego lub personel szpitala. Ośrodki krwiodawców działały w Toruniu, Warszawie, we Lwowie, w Poznaniu przy szpitalach, w których przeprowadzano transfuzjęW Warszawie w 1933 roku funkcjonowały dwa ośrodki dawców płatnych. Jeden przy II Klinice Chirurgii i drugi jako Ośrodek Uniwersytecki, rekrutujący głównie studentów. Po 1935 roku zorganizowano dalsze ośrodki dawców krwi: Akademicki Ośrodek Dawców Krwi przy Kole Medyków Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego oraz Ośrodek Krwiodawców Akademii Koła Młodzieży PCK. Wreszcie od 1936 roku przy Szpitalu Głównym PCK istniał wspomniany już wcześniej, a prowadzony przez Bolesława Gnoińskiego, Instytut Przetaczania i Konserwacji Krwi oraz Ośrodek Krwiodawców zrzeszający około 180 osób. W Łodzi od 1935 roku działała Stacja Wypadkowa PCK, która udzielała pomocy na miejscu wypadku. Stacja posiadała ośrodek przetaczania krwi prowadzący badania, rejestrację, organizujący i pozyskujący dawców krwi. W Krakowie ośrodek krwiodawców istniał przy Klinice Chirurgicznej, w Gdyni szpital miejski korzystał z krwiodawców szpitala morskiego, w Poznaniu już przed 1933 rokiem istniał ośrodek krwiodawców przy VII Szpitalu Okręgowym.

Należy podkreślić, że na początku każdy z lekarzy wykonujących transfuzje, był żywo zainteresowany łatwym dostępem do zdrowej krwi. Za transfuzję lekarzowi płacili pacjenci lub jego rodzina, a on sam rozliczał się z krwiodawcą. Powstawanie i funkcjonowanie ośrodków krwiodawców zwalniało lekarzy z niewdzięcznej i zwykle postrzeganej jako nieetycznej kwestii rozliczeń finansowych za krew.

W dwudziestoleciu międzywojennym w Polsce ceny krwi były umowne i wysokie. W 1933 roku w Warszawie za 1 cm³ krwi żądano 75 groszy. Dawca oddający 500 cm³ żądał zapłaty około 400 zł. Akademicki Ośrodek Krwiodawców pobierał 1 zł za 1 ml krwi. W 1934 roku w zależności od pory dnia lub nocy opłata wahała się od 100 do 150 złotych. Wynagrodzenie to pobierali lekarze wykonujący transfuzję, lub leczące instytucje. We Lwowie w latach trzydziestych żądano od 80 do 100 zł za 300 cm³ krwi. Jak już wspomniano, za krew płaciły rodziny chorego.

Pierwsze propozycje organizowania honorowego, nieodpłatnego krwiodawstwa krwi pojawiły się w Polsce na początku lat trzydziestych i formułowane były przez lekarzy wojskowych, mających doświadczenia z I wojny Sokołowskiego, Szareckiego. Nie było jednak większego zainteresowania tą formą ofiarności wśród potencjalnych dawców. Dyskutując nad problemem braku organizacji dawstwa krwi w Polsce, przywoływano rozwiązania funkcjonujące w innych krajach Europy. Postulowano, aby stworzyć rzesze dawców bezpłatnych, ochotniczo oddających krew na zasadach bezinteresownej służby społecznej. Wskazywano, że powinna się tym problemem zająć organizacja humanitarna, np. PCK. Proponowano również projekt ustanowienia odznak honorowych dla dawców krwi i specjalnych dyplomów, co miało podnieść prestiż ich posiadaczy. Takie oznaczenia nie były pomysłem oryginalnym, wcześniej funkcjonowały bowiem w Anglii i Holandii. Wydawanie odznak, legitymacji oraz prowadzenie ewidencji osób odznaczonych miało należeć do Izb Lekarskich, z ramienia Departamentu Służby Zdrowia Ministerstwa Opieki Społecznej. W publikacjach będących głosem w dyskusji w tym czasie, można znaleźć informacje, że w Londynie, Amsterdamie, Rotterdamie dawstwo krwi organizowane było przez Czerwony Krzyż, natomiast w Anglii oddawanie krwi było aktem dobroczynnym i nie wiązały się z nim gratyfikacje. Prezentowano organizację krwiodawców w Anglii jako służbę związaną z działalnością Czerwonego Krzyża, który skupiał honorowych darmowych dawców w uznaniu ofiarowując odpowiednie dyplomy i oznaki.

W Polsce przy Instytucie PCK od samego początku utworzono Ośrodek Krwiodawców Zawodowych oddających krew za opłatą oraz Ośrodek Honorowych Dawców Krwi. W 1938 roku pobrano od 812 członków 140 litrów krwi. Członkowie Ośrodka rekrutowali się ze środowisk akademickich i ochotniczych organizacji kobiecych.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego brakowało jednak w Polsce (podobnie jak w większości krajów europejskich) uregulowań prawnych na temat leczenia krwią. Problem dotyczył zarówno działań związanych z dawcami, jak i samą procedurą medyczną. Brakowało jednolitych przepisów centralnych, które byłyby wytycznymi dla lekarzy wykonujących przetaczanie krwi. Na całym świecie od końca lat dwudziestych próbowano rozwiązać ten problem, formułując odpowiednie przepisy w celu ujednolicenia kwestii związanych z krwiodawstwem i krwiolecznictwem. Pierwszym aktem prawnym w Polsce dotyczącym krwiodawstwa i krwiolecznictwa było Rozporządzenie Ministra Opieki Społecznej z dnia 5 sierpnia 1937 roku o krwiodawcach. Według niego, oddawać krew mogły wyłącznie osoby zarejestrowane w odpowiedniej instytucji upoważnionej do tego przez Ministerstwo Opieki Społecznej. Krwiodawca pozostawał pod stałym nadzorem komisji lekarskiej instytucji, w której był zgłoszony, był jednocześnie zobowiązany do informowania komisji o wszystkich objawach chorobowych, które u siebie zaobserwował. Mógł też zostać skreślony z rejestru instytucji według uznania wspomnianej komisji lekarskiej. W ustawie zawarto wzór legitymacji krwiodawcy, a także dokumentów potwierdzających wykonanie transfuzji. Legitymacja z fotografią była ważna 6 miesięcy (do następnego badania). Po zakończeniu transfuzji lekarz był zobowiązany wypełnić protokół przetoczenia krwi, którego wzór załączony został do ustawy. Dokument uzupełniono wzorem kartoteki rejestracyjnej dawców. Karty różniły się kolorem – w zależności od grupy krwi. Dawcy o grupie zero – posiadali karty białe, z grupą A – zielone, grupą B – brązowe, a AB – czerwone. Przepisom ustawy nie podlegały osoby oddające krew w nagłym przypadku, a także osobom najbliższym – krewnym i powinowatym. Chociaż ustawa nie regulowała szczegółów dawstwa krwi (wieku dawców, ilości oddawanej krwi, konieczności badań serologicznych, ceny krwi), była jednak pierwszą istotną próbą urzędowego uporządkowania chaosu i dotychczasowej dowolności organizacyjnej panującej na obszarze ówczesnej Polski.


Pierwszy akt prawny regulujący krwiodawstwo z 1937 roku.


Mimo upływu czasu i wzrostu zagrożenia państwa polskiego kolejną wojną, dawstwo honorowe w latach trzydziestych XX wieku istniało, ale było nadal okazjonalne. W lecie 1939 roku, gdy służby sanitarne gorączkowo przygotowywały się do wojny, jednym z kierunków działań były prace nad rozwinięciem honorowego krwiodawstwa. Akcja w Warszawie objęła studentów, członków PCK, kobiety z różnych organizacji, niezrzeszoną ludność Warszawy. Jednym z aktywnie uczestniczących w przygotowaniach był Ludwik Hirszfeld, który włączył się w prace organizacyjne związane z oddawaniem krwi. W nowo powstających punktach pobrań krwi prowadzono ewidencje dawców i ich badania – określano grupę krwi i wykonywano oznaczenie morfologii przyszłego dawcy. PCK prowadził w Warszawie punkt dla krwiodawców przy Al. Ujazdowskich 37 oraz w pracowni bakteriologicznej PCK przy ulicy Górnośląskiej.  W czasie wojny gwałtownie wzrosło zapotrzebowanie na krew. Masowo zgłaszać się zaczęli honorowi dawcy krwi, a jako pierwsze oddały krew sanitariuszki i pielęgniarki. W okresie Powstania Warszawskiego masowy, spontaniczny i bezinteresowny udział, w szczególności kobiet i młodzieży należy do najpiękniejszych kart historii Krwiodawstwa za pośrednictwem Polskiego Czerwonego Krzyża. Tej tematyce poświęcona zostanie jednak kolejna ciekawostka historyczna.

Źródło: Małopolski Oddział Okręgowy PCK http://pck.malopolska.pl/

XXVII edycja Olimpiady Promocji Zdrowego Stylu Życia

Olimpiada Promocji Zdrowego Stylu Życia to ogólnopolski konkurs dla tych, którzy wiedzą, jak zdrowo i aktywnie żyć. Uczestnicy Olimpiady muszą wykazać się wiedzą dotyczącą zdrowego odżywiania, przeciwdziałania uzależnieniom, ekologii oraz znajomością zasad udzielania pierwszej pomocy. Olimpiada jest przedsięwzięciem wieloetapowym. W dniu 13.12.2018 roku odbył się etap rejonowy. Do zmagań stanęło prawie 100 uczniów ze szkół z naszego regionu.  Ten etap Olimpiady odbyła się w Gimnazjum nr 3 w Toruniu (ul. Żwirki i Wigury)

W roku szkolnym 2018/2019 Olimpiada skierowana jest do uczniów szkół podstawowych (klasy 7 i 8), gimnazjów oraz szkół średnich zarówno publicznych, jak i niepublicznych, z podziałem na dwie kategorie wiekowe:

  • kategoria I – uczniowie szkół podstawowych i gimnazjum,
  • kategoria II – uczniowie szkół średnich.

W etapie rejonowym Olimpiady uczestnicy rozwiązywali test dotyczący prawidłowego odżywiania, pierwszej pomocy, ekologii oraz promocji zdrowego stylu życia. 

Jednak zanim uczniowie poszli do swoich sal rozwiązywać testy uczestniczyli w uroczystości związanej z obchodami 60-lecia honorowego krwiodawstwa Polskiego Czerwonego Krzyża. Przybyli goście m.in.  Prezydent Miasta Torunia Pan Michał Zaleski, wiceprzewodniczący Rady Miasta Torunia Pan Michał Rzymyszkiewicz w swoich wystąpieniach podkreślili rolę jaką pełni honorowe krwiodawstwo oraz podziękowali honorowym dawcom krwi za ich poświęcenie i postawę.  Najbardziej zasłużeni dawcy oraz osoby popierające ideę krwiodawstwa i pomagające w rozwoju jej w regionie zostali uhonorowani medalami 60-lecia honorowego krwiodawstwa PCK.  W czasie uroczystości zgromadzeni mogli obejrzeć również występy najmłodszych uczniów oraz inscenizację dotyczącą krwiodawstwa.  Oprócz dawców krwi oraz osób  wspierających tą ideę  wyróżnione zostały trzy studentki, które za swoją pracę wolontariacką otrzymały podziękowania. 

W tym miejscu chcemy gorąco podziękować jako Polski Czerwony Krzyż wszystkim osobom: dyrekcji oraz pracownikom szkoły, nauczycielom, zarówno tym przygotowującym uczniów do Olimpiady jak i tym, którzy pomagali w przygotowaniu uroczystości za wkład jaki wnieśli w propagowanie zdrowego stylu życia oraz promocję honorowego krwiodawstwa.

Pod koniec uroczystości Prezes Polskiego Czerwonego Krzyża Pani Mariola Chechłowska odebrała z rąk Pana Prezydenta statuetkę toruńskiego anioła, którą możecie Państwo zobaczyć na naszych zdjęciach. 

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z tego wydarzenia. Kolejny etap okręgowy odbędzie się 15 marca 2019 roku.

Dni Honorowego Krwiodawstwa PCK 2018

Dni Honorowego Krwiodawstwa PCK

Z okazji Dni Honorowego Krwiodawstwa Polski Czerwony Krzyż składa na ręce wszystkich Honorowych Dawców Krwi serdeczne życzenia: zdrowia, radości oraz pogody ducha. Dziękujemy jednocześnie za to, że dzielicie się swoją krwią dając nadzieję biorcom na powrót do zdrowia a nawet ratując im życie. W 2017 roku członkowie i wolontariusze PCK oddali ponad 114 000 litrów krwi. Dzięki tej krwi uratowano wiele istnień ludzkich. Jesteśmy Wam niezmiernie wdzięczni za każdą jedną kroplę Waszej krwi i poświęcenia.

Życzenia od Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa:

Drodzy Krwiodawcy!

Z okazji Dni Honorowego Krwiodawstwa składamy najlepsze życzenia zdrowia, szczęścia i wszelkiej pomyślności! Dziękujemy za Wasze szlachetne i bezinteresowne działanie na rzecz drugiego człowieka! Krew, którą się dzielicie z innymi każdego dnia ratuje życie potrzebującym!

Niech Wasza postawa będzie wzorem do naśladowania!

Z tej okazji zapraszamy do RCKiK w Bydgoszczy, Oddziałów Terenowych oraz na akcje wyjazdowe. Na każdego kto odda krew czeka kalendarz na rok 2019 a także słodki poczęstunek.

Młoda Krew Ratuje Życie w SP 24

W dniu wczorajszym oraz dzisiejszym odbyły się 4 spotkania z dziećmi i młodzieżą ze Szkoły Podstawowej nr 24. Tematyka spotkania było honorowe dawstwo krwi. Uczniowie otrzymali materiały informacyjne dotyczące krwiodawstwa, wypełnili testy dotyczące powyższego tematu a także młodsze klasy otrzymały drobne gadżety. Uczestniczący po lekcji na potwierdzenie uczestnictwa w zajęciach otrzymali certyfikaty. Już za kilka lat osoby te będą mogły oddać po raz pierwszy krew i jej składniki. Mamy nadzieję, że przedstawione przez wolontariusza PCK informację pozwolą im zarówno podjąć decyzję aby w przyszłości zostać regularnymi dawcami ale także zachęcą rodziców i starszych kolegów i koleżanki do dołączenia do grona dawców. Uczniowie po obejrzeniu pokazu slajdów oraz materiałów multimedialnych mogli zadawać pytania. Niektóre informacje były dla nich zaskoczeniem. Poniżej mini fotorelacja z lekcji Młoda Krew Ratuje Życie. Warto wspomnieć o tym, że zajęcia odbyły się dzięki wsparciu ze strony Fundacji Tesco za co serdecznie dziękujemy.

Wyniki głosowania w programie Fundacji Tesco „Decydujesz, pomagamy”

Znane są wyniki głosowania w IV edycji programu „TESCO – decydujesz pomagamy”. Projekt Oddziału Rejonowego PCK w Toruniu „Młoda Krew Ratuje Życie” zajął 1 miejsce w naszym regionie. DZIĘKUJEMY za wszystkie oddane głosy ?