Pomz nam pomagac
100 rocznica powstania Polskiego Czerwonego Krzyza
Pogodna jesien zycia na Kujawach i Pomorzu Wypozyczalnia sprzetu rehabilitacyjnego Ulotka promująca WOF w Toruniu

Wystawa poświęcona Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi na Dworcu Głównym

Zapraszamy do obejrzenia wystawy pozwalającej poznać ciekawą i ściśle związaną z losami naszego kraju historię Polskiego Czerwonego Krzyża. Wystawę można oglądać całą dobę w galerii dworca TORUŃ GŁÓWNY PKP przy ul. Kujawskiej 1 (obok poczekalni). 
Zwiedzający mają okazję poznać wiele aspektów wielkiego dorobku i działalności PCK. Wystawa jest zorganizowana w sposób chronologiczny. Z pewnością ciekawostkę może stanowić fakt iż znane osobistości ze świata polityki (np. gen. J. Haller), kultury i sztuki (W. Kossak) angażowały się w tworzenie dziedzictwa Polskiego Czerwonego Krzyża. Autorką wystawy jest Pani Aleksandra Szefler (PCK Bydgoszcz). Dziękujemy Zarządcy Dworca za udostępnienie galerii.

Rocznica podpisania Konwencji genewskich

KONWENCJE GENEWSKIE Z 12 SIERPNIA 1949 ROKU O OCHRONIE OFIAR WOJNY
I Konwencja genewska, dotyczyła polepszenia losu rannych i chorych w armiach czynnych na lądzie;
II Konwencja genewska, dotyczyła polepszenia losu rannych, chorych i rozbitków sił zbrojnych na morzu;
III Konwencja genewska, dotyczyła traktowania;
IV Konwencja genewska, dotyczyła ochrony osób cywilnych podczas wojny.
Konwencje obowiązują w każdym przypadku, gdy toczą się działania wojenne, niezależnie od tego czy wojnę wypowiedziano, czy nie. Nie ma tu znaczenia kwalifikacja konfliktu zbrojnego przez jego uczestników (może więc być to wojna obronna, napastnicza, sprawiedliwa bądź niesprawiedliwa). Prócz wojny Konwencje dotyczą też okupacji, nawet jeśli ona nie napotyka zbrojnego oporu. Obecnie większość z artykułów Konwencji, ze względu na swoją rangę, ma status zwyczajowego prawa międzynarodowego i obowiązuje wszystkie Państwa, niezależnie od tego czy są stroną Konwencji. 
III Konwencja Genewska
-jeńcy znajdują się we władzy obcego państwa, nie zaś jednostki lub oddziału biorącego ich do niewoli;
-jeńcy pozostają pod stałą ochroną prawa międzynarodowego od chwili pojmania do chwili ich uwolnienia;
-jeńcy podlegają prawu, regulaminom i zasadom obowiązującym w państwie zatrzymującym i muszą tych norm przestrzegać;
-humanitarne traktowanie jeńców;
-internowanie jeńców w obozach oddalonych od terenu działań wojennych i obiektów militarnych;
-zapewnienie jeńcom jak najszybszego powrotu do kraju po zakończeniu działań wojennych;
-zapewnienie jeńcom żywności, pomieszczeń i ubrań;
-jeńcy wojenni mogą zostać zatrudnieni jako robotnicy;
-oficerowie mogą być zatrudnieni tylko, jeśli sami zgłoszą się z prośbą o pracę;
-nie zakazuje się ucieczki jeńca wojennego, który nie może być za nią karany (jedynie dyscyplinarnie), a państwo zatrzymujące może użyć broni wobec uciekającego jeńca jedynie w ostateczności.
IV Konwencja Genewska
IV Konwencja Genewska o Ochronie Osób Cywilnych Podczas Wojny została podpisana dnia 12 sierpnia 1949 przez pełnomocników rządów reprezentowanych na Konferencji Dyplomatycznej, która obradowała w Genewie od 21 kwietnia do 12 sierpnia 1949. 
Zabrania: 
1. zmuszania, bądź nakłaniania ludności cywilnej do służby wojskowej w siłach zbrojnych przeciwnika,
2. przymusowego przesiedlania ludności cywilnej z terytoriów okupowanych,
3. deportacji lub przesiedlania własnej ludności cywilnej na terytorium okupowane,
4. rabunku i brania zakładników. 
Zobowiązuje: 
1. do zapewnienia ludności cywilnej podstawowego minimum warunków egzystencji (bytowania i wyżywienia),
2. do traktowania jej w sposób humanitarny,
3. do otoczenia troską osób potrzebujących pomocy,
4. do poszanowania dóbr i urządzeń niezbędnych dla przetrwania ludności cywilnej,
5. do poszanowania godności, honoru, praw rodziny, przekonań, praktyk religijnych, zwyczajów i obyczajów ludności cywilnej. 
Protokoły dodatkowe I i II z 1977 r. do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949
Rozwijają postanowienia konwencji genewskich. Wynika z nich zasada ograniczenia stron konfliktu w stosowaniu metod i środków szkodzenia nieprzyjacielowi. I Protokół dotyczy konfliktów międzynarodowych, II – wewnętrznych. 
Protokół Dodatkowy I: uzupełnia Konwencje genewskie z 1949, ma zastosowanie w sytuacjach, o jakich mowa we wspólnym dla tych Konwencji artykule 2. Sytuacje te „obejmują konflikty zbrojne, w których ludy walczą przeciw panowaniu kolonialnemu i obcej okupacji oraz przeciw reżimom rasistowskim, wykonując swe prawo do samostanowienia zawarte w Karcie Narodów Zjednoczonych oraz w Deklaracji w sprawie zasad prawa międzynarodowego dotyczących przyjaznych stosunków i współpracy między państwami, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych” (art. 1 Protokołu). Ponadto: 
-zabrania atakowania ludności cywilnej;
-zabrania atakowania szpitali i innych urządzeń służących opiece nad rannymi i chorymi;
-zabrania atakowania obiektów bez ich rozróżnienia oraz niszczenia dóbr niezbędnych do przetrwania ludności;
-zabrania stosowania w walce metod i środków powodujących zbędne cierpienia oraz długotrwałe i poważne szkody w środowisku naturalnym;
-stanowi podstawę prawną do powołania i działania organizacji i instytucji obrony cywilnej.
Protokół Dodatkowy II: Dokument ten jest rozwinięciem postanowień artykułu 3, wspólnego dla czterech Konwencji Genewskich. Protokół obowiązuje strony konfliktu toczącego się wewnątrz jednego państwa i upoważnia do niesienia pomocy osobom poszkodowanym, zapewniając minimum praw humanitarnych. Ma zastosowanie do wszystkich konfliktów zbrojnych, które nie są objęte artykułem 1 Protokołu Dodatkowego I i które toczą się na terytorium państwa – strony „między jej siłami zbrojnymi a rozłamowymi siłami zbrojnymi lub innymi zorganizowanymi uzbrojonymi grupami, pozostającymi pod odpowiedzialnym dowództwem i sprawującymi taką kontrolę nad częścią jej terytorium, że mogą przeprowadzać ciągłe i spójne operacje wojskowe oraz stosować niniejszy protokół”. Natomiast nie ma zastosowania do „napięć i niepokojów, jak rozruchy, odosobnione i sporadyczne akty przemocy oraz inne działania podobnego rodzaju, które nie są uważane za konflikty zbrojne”. (Art. 1 Protokołu) 
Powtarza sformułowania wcześniejszych konwencji. Zabrania zwłaszcza tortur, odpowiedzialności zbiorowej, brania zakładników, handlu ludźmi. (Art. 4) 
Protokół dodatkowy III z 2005 r. do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949
Dokument nakazuje personelowi sanitarnemu, który nie używa znaków czerwonego krzyża lub czerwonego półksiężyca, używanie symbolu „czerwonego kryształu”.

Pełny tekst w języku polskim pod linkiem: https://pcktorun.pl/1949_12_VIII_IV_konwencja_genewska_06.pdf

Wszędzie i dla wszystkich – PCK

Właśnie pod taką nazwą wygrał projekt, który zgłosiliśmy w ramach programu Fundacji Tesco „Decydujesz, pomagamy”. Serdecznie dziękujemy fundacji TESCO oraz wszystkim, którzy głosowali na właśnie nasz projekt. To dzięki Państwa głosom zostanie zrealizowane kolejne ważne przedsięwzięcie. DZIĘKUJEMY!!!

Polski Czerwony Krzyż wobec Powstania Warszawskiego

Przygotowania do  Powstania, jakie na ziemiach polskich czyniła Komenda Główna Armii Krajowej znane były również PCK. Wtajemniczone osoby od dłuższego czasu  gromadziły w różnych częściach  miasta odpowiednie zapasy  materiałów sanitarnych, leków, sprzętu, narzędzi chirurgicznych, jak również zapasy żywności, pościeli, koców i innego wyposażenia szpitalnego. Najlepiej zaopatrzone składnice  znajdowały się przy ul. Pańskiej,  na Krakowskim Przedmieściu i na Nowym Świecie.

Nadszedł dzień 1 sierpnia 1944 roku – wybuch Powstania stał się faktem. Sam termin wybuchu okazał się jednak zaskoczeniem dla wielu pracowników PCK, gdyż rozkaz dowódcy AK, gen. Tadeusza  Komorowskiego „Bora”, o godzinie „W” nie dotarł na czas do Zarządu Głównego PCK.

Od pierwszych dni Powstania personel medyczny, pielęgniarki i sanitariuszki PCK podejmowali prace patrolowe, polegające na penetrowaniu przydzielonego im terenu, aby  rannych lub chorych jak najszybciej przenieść do szpitala lub najbliższego punktu opatrunkowego.  Przez pierwszych  10 dni powstania czynnych było 7 szpitali PCK, w tym przy ul. Smolnej 6,   ul. Jaworzyńskiej 2, ul. Foksal 7, ul Mokotowskiej 55, ul Drewnianej 8   oraz 14 ambulatoriów.

Podczas Powstania Niemcy nagminnie nie szanowali znaku Czerwonego Krzyża, bombardując szpitale, paląc i niszcząc oznaczone godłem  czerwonokrzyskim miejsca pobytu chorych i rannych ludzi, łamiąc w ten sposób wszelkie konwencje humanitarne. W większości zajętych szpitali  mordowali  wszystkich  chorych  oraz personel. W wyniku rozstrzeliwań i morderstw popełnianych przez żołnierzy niemieckich, PCK ponosił bardzo duże straty podczas ratowania ludzi.

W pierwszych dniach sierpnia Niemcy zajęli  i podpalili  kamienicę przy ul. Smolnej 19,  w której swoją siedzibę miały władze Zarządu Głównego PCK i Warszawskiego Okręgu PCK, paląc tym samym całe archiwum Biura Informacji i niszcząc wiele tysięcy kart ewidencyjnych oraz depozytów. Spalony szpital przy Smolnej przeniesiono częściowo do szpitali zorganizowanych przy ul. Pierackiego 3/5 i częściowo przy ul. Kopernika 11/13.

W poszczególnych dzielnicach Warszawy PCK obejmował opieką  chorych i rannych powstańców oraz osoby cywilne (w tym wymagających szczególnej troski osoby starsze, inwalidów i kobiety z dziećmi). Sanitariuszki łączniczki dysponowały bielizną, ubraniami, kocami, swetrami i spodniami, które przekazywały powstańcom i osobom cywilnym. PCK występował również  w roli służby pomocniczej. Dożywiano żołnierzy wychodzących ze szpitali przed powrotem do oddziałów powstańczych. Przybyłym oddziałom z Puszczy Kampinoskiej przekazano 2000 sztuk bielizny, 500 par skarpet i onuc, 100 prześcieradeł i ręczników oraz ponad 100 palt i kurtek, kilkadziesiąt par butów oraz  kilkanaście kilogramów mydła i bielizny. Tworzono sierocińce i schroniska, zaopatrując je w żywność i zapewniając pomoc lekarską.

Powstawały także tzw. Drużyny Pogrzebowe, które na Górnym Mokotowie chowały zwłoki cywilów oraz poległych żołnierzy. Mogiły i nazwiska ofiar były notowane, tworzono plany rozmieszczenia grobów. We wszystkich dzielnicach miasta organizowano za pośrednictwem Biura Informacyjnego tzw. małe filie informacyjne.

Pogarszająca się z każdym dniem sytuacja i brak nadziei na jakąkolwiek pomoc z zewnątrz  zdecydowały o podjęciu przez dowództwo Powstania rozmów  kapitulacyjnych ze stroną niemiecką. W rozmowach, które toczyły się od 30 września do 2 października w Ożarowie pod Warszawą ze strony polskiej uczestniczyła delegacja, w składzie której byli między innymi: wiceprezes PCK, hrabina Maria Tarnowska, reprezentująca Radę Główną Opiekuńczą oraz  dr Hieronim Bartoszewski, reprezentujący właśnie Polski Czerwony Krzyż.

Rozmowy zakończyły się 2 października 1944 roku, podpisaniem układu o zaprzestaniu działań wojennych  w Warszawie. Na podstawie  powyższych postanowień  wszyscy żołnierze oraz służba sanitarna, w składzie której znajdowały się pielęgniarki i sanitariuszki PCK, otrzymała prawa jeńców wojennych. W myśl porozumienia PCK był odpowiedzialny za przeprowadzenie ewakuacji z Warszawy wszystkich szpitali, punktów opatrunkowych wraz z rannymi i chorymi. Poza miasto wywieziono w ten sposób ponad 5 tys. osób. Akcję ewakuacyjną zakończono 24 października, kiedy to ostatni pacjenci szpitala przy ul. Jaworzyńskiej 2 opuścili ruiny stolicy. PCK pomagał organizować wysiedlonej ludności miejsca pobytu w miejscowościach peryferyjnych. Jednak dla większości Warszawiaków opuszczenie stolicy oznaczało pobyt w Dulagu 121 w Pruszkowie. Obóz istniał od nocy z 6 na 7 sierpnia 1944 roku. Mimo iż był pod opieką Polskiego Czerwonego Krzyża oraz Rady Głównej Opiekuńczej, warunki bytowe były w nim skrajnie trudne. Przez to miejsce  przeszło około  600 000 mieszkańców Warszawy.

Na apel Polskiego Czerwonego Krzyża w Londynie, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża w Genewie wysłał dwa wagony z pomocą humanitarną dla obozu, które dotarły 12 i 15 września 1944. Transporty zawierały leki oraz żywność. Paczki MKCK docierały również do żołnierzy Powstania, którzy znaleźli się w obozach na terenie Niemiec.
Delegat Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża w Genewie Paul Vyss w raporcie z wizytacji obozu w dniu 18 września 1944 roku pisał, że z chwilą przybycia do obozu następowała selekcja – mężczyźni powyżej16 roku życia zdolni do pracy byli od razu wysyłani do Niemiec. Podobnie kobiety, często po rozdzieleniu z rodziną były deportowane.
Paul Vyss  podjął w tej sprawie rozmowy, między innymi w Warszawie z Gubernatorem Warszawy Ludwigiem Fischerem, a w Krakowie z Gubernatorem Generalnym Hansem Frankiem.  
Powstanie Warszawskie było dla Polskiego Czerwonego Krzyża  testem sprawności organizacyjnej. Pracownicy, lekarze, pielęgniarki i sanitariuszki PCK wypełnili swoje powinności patriotyczne i humanitarne z najwyższym poświęceniem, pokonując niewyobrażalne trudności  i często  płacąc za to najwyższą cenę.
Cześć Ich Pamięci. 
Opracowano na podstawie książek Pana Zdzisława Abramka „Powstanie i działalność Polskiego Czerwonego Krzyża 1912 – 1951 ” i Pani Renaty Strzeszewskiej „Karty w pięciu kolorach”, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1974 oraz na podstawie oryginalnych dokumentów z Gabinetu Historycznego Archiwum Zakładowego Zarządu Głównego PCK oraz Archiwum Krajowego Biura Informacji i Poszukiwań PCK

Żródło: Polski Czerwony Krzyż

VI edycja programu „Decydujesz, pomagamy”

Z wielką radością informujemy o uzyskaniu I miejsca w VI edycji programu „Decydujesz, pomagamy” w naszym mikroregionie. Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy głosowali na nasz projekt „WSZĘDZIE I DLA WSZYSTKICH – PCK”. 
To dzięki Państwa głosom nasze przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Wyrażamy również słowa podziękowania i wdzięczności dla Fundacji TESCO za wykreowanie tak cennej społecznie inicjatywy, angażującej i pozwalającej aktywnie wpływać na decyzje dotyczące rozwoju społeczności lokalnej. DZIĘKUJEMY !!!

Bezpieczne wakacje

W dniu dzisiejszym Oddział Rejonowy Polskiego Czerwonego Krzyża w Toruniu współtworzył punkt edukacyjno-informacyjny „Bezpieczeństwo i zdrowie w czasie wakacji”. Akcja zorganizowana na terenie Piernikowego Miasteczka przyciągnęła wielu zainteresowanych, zarówno starszych jak i młodych.

Punkt został zorganizowany we współpracy z Państwowym Powiatowym Inspektoratem Sanitarnym w Toruniu, Komendą Miejską Policji w Toruniu oraz Ogniskiem Pracy Pozaszkolnej „Dom Harcerza” w ramach działań zmierzających poprawie bezpieczeństwa dzieci spędzających wakacje.

Każdy z organizatorów przygotował działania, które pozwolą dzieciom na rozpoznawanie zagrożeń a w razie ich wystąpienia na właściwe reagowanie. Celem działań było zapoznanie słuchaczy z zasadami udzielania pierwszej pomocy (PCK), bezpieczeństwa osobistego (policja), profilaktyki chorób czy profilaktyki uzależnień (PSSE). Osoby zainteresowane mogły poćwiczyć udzielanie pierwszej pomocy na fantomie, dowiedzieć się o wpływie dymu tytoniowego na organizm człowieka. Dzieci natomiast odpowiadały na pytania z tym związane i rozwiązywały krzyżówki.

W punkcie Polskiego Czerwonego Krzyża w Toruniu wolontariusze zapoznawali dzieci z zasadami udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej. Informowali również o tym jak dziecko powinno się zachować w razie znalezienia osoby nie dającej znaków życia lub osoby, która zemdlała. Były także książeczki i kolorowanki, które pozwalały na uzyskanie w sposób przyjazny informacji na temat higieny jamy ustnej i zdrowego odżywiania.

Pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Toruniu badali poziom tlenku węgla (czadu) w wydychanym powietrzu za pomocą smokerlyzer’a. Posiadali również specjalne google, które pokazywały wpływ alkoholu i dopalaczy na człowieka. Panie przedstawiły dzieciom zagrożenia jakie wynikają z palenia papierosów oraz przekazały im materiały w postaci ulotek dla rodziców.

Policja natomiast przyjechała radiowozem co chyba wzbudziło najwięcej zainteresowania dzieci. Maluchy mogły wejść do środka i zrobić sobie zdjęcie. Pani Policjantka Ewa i Pan Policjant Łukasz przedstawili dzieciom również metodę pozyskiwania odcisków linii papilarnych. Każde dziecko mogło na specjalnych karteczkach zachować swoje odciski. Było też wiele kolorowanek, krzyżówek i zabaw. Policjanci informowali również o zagrożeniach płynących z kąpieli w nieprzeznaczonych do tego miejscach.

Serdecznie zapraszamy do obejrzenia fotorelacji.

Festiwal Narodów w Langenlois

Festiwal Narodów to wielka ceremonia zamknięcia 64. Międzynarodowego Obozu Przyjaźni Langenlois. 24 delegacje zapraszają do przyłączenia się do nich w noc tańca, śpiewu, pokazów strojów narodowych i jedzenia! W ten sposób prezentujemy nasz obóz obywatelom z miasta Langenlois i delegatom Czerwonego Krzyża z Austrii. Dzięki transmisji możesz dołączyć do przedstawicieli Czerwonego Krzyża ze wszystkich stron świata! Przypomnijmy, że jedną z dwóch reprezentantek Polskiego Czerwonego Krzyża jest Magda Rutkowska z toruńskiego Koła Młodych Ratowników, abiturientka VIII LO w Toruniu.

1. Krwiobieg Bydgoszcz

Szanowni Państwo,

w tym roku z okazji jubileuszu 100-lecia Polskiego Czerwonego Krzyża  postanowiliśmy zorganizować, po raz pierwszy na terenie naszego miasta, charytatywny bieg czerwonokrzyski pod hasłem KRWIOBIEG. Bieg ten odbędzie się 5 października 2019 r. w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku „Myślęcinek” w Bydgoszczy.

Głównym założeniem KRWIOBIEGU jest promocja zdrowego stylu życia oraz honorowego krwiodawstwa. Pozyskane fundusze spożytkowane zostaną na rozwój oraz promowanie  zdrowia poprzez bieganie na świeżym powietrzu, gdyż dobre zdrowie jest nieodzownym warunkiem tego, by móc zostać honorowym dawcą krwi. KRWIOBIEG to wydarzenie nie tylko dla tych, którzy biegają zawodowo, amatorsko lub biegną za uciekającym tramwajem –  KRWIOBIEG to miejsce dla każdego, komu bliskie jest pomaganie i świadomość, że zwykłe „chcę” może zdziałać cuda i uratować komuś życie.

ZAPRASZAMY DO REJESTRACJI I UDZIAŁU W WYDARZENIU – DLA KRWIODAWCÓW NIŻSZA CENA PAKIETU !!!

Poniżej link do rejestracji oraz wszelkie szczegóły biegu :
https://b4sportonline.pl/KRWIOBIEG_Bydgoszcz/

Z czerwonokrzyskim pozdrowieniem
Beata Stasiewska
specjalista ds. organizacyjnych i krwiodawstwa

Znak Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca

Co oznacza znak czerwonego krzyża, czerwonego półksiężyca i czerwonego kryształu w świecie pełnym symboli? Są to symbole ochrony nadane prawem międzynarodowym rannym i chorych, a także tym którzy się nimi opiekują podczas konfliktów zbrojnych. Znaki informują także, że nie można atakować osób i obiektów nimi oznakowanych. Znaki pokazują również przynależność do organizacji czerwonego krzyża i czerwonego półksiężyca. Pomagają ludziom rozpoznać, iż mają do czynienia z organizacją humanitarną wspierającą poszkodowanych w wyniku klęsk żywiołowych, wojen i innych zdarzeń losowych – w zależności od potrzeb. Znaki nie są symbolami religijnymi. Służą ludzkości. Są to symbole ochrony z przesłaniem, iż pomoc jest w zasięgu ręki. Oznaczają również nadzieję i muszą być przestrzegane.

PCK w Międzynarodowym Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca

Polskie Towarzystwo Polskiego Krzyża (obecna nazwa: Polski Czerwony Krzyż) zostało oficjalnie uznane przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża w dniu 14 lipca 1919 r., zaś 16 września tego samego roku zostało przyjęte w poczet Międzynarodowej Ligii Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża (obecna nazwa: Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca). PCK utrzymuje przyjazne kontakty z MKCK, Federacją i bratnimi Stowarzyszeniami Krajowymi, w tym w sposób szczególny z: Białoruskim, Duńskim, Austriackim, Niemieckim, Węgierskim, Ukraińskim, Brytyjskim i Francuskim Czerwonym Krzyżem. Wspólnym mianownikiem naszych działań jest Siedem Zasad Podstawowych Ruchu, tj.: humanitaryzm, bezstronność, neutralność, niezależność, dobrowolność, jedność i powszechność.

Poniżej możecie Państwo zapoznać się z notą Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża w Genewie zawiadamiającej o powstaniu Polskiego Czerwonego Krzyża i uznaniu PCK przez MKCK.

Do P.P. Prezesów i Członków Zarządów Glównych Towarzystw Czerwonego Krzyża:

Już od dość dawna ukonstytuowało się w Warszawie Towarzystwo Polskiego Czerwonego Krzyża. Nie było ono ogólnonarodowym. Rozmaite organizacje Czerwonego Krzyża istniały w Krakowie i Galicji. Te wszystkie oddziały połączyły się w celu utworzenia Czerwonego Krzyża Polskiego i 15 kwietnia 1919 r. Rząd Polski zatwierdził statut, przyjęty poprzednio przez Walne Zgromadzenie Towarzystwa.

W tym pierwszym statucie widoczne były pewne braki, które należało uzupełnić. Mianowicie należało stwierdzić, że nowopowstałe Towarzystwo jest narodowym Polskim Towarzystwem Czerwonego Krzyża i pomocniczą organizacją wojskowej służby sanitarnej.

Po przeprowadzeniu koniecznych poprawek statut PCK odpowiada zasadniczym, jednolitym, obowiązkowym każde nowe Narodowe Towarzystwo CK.

Prócz tego Rząd Polski, uznany jako Rząd niezależny został upoważniony do podpisania wobec Szwajcarskiej Rady Federalnej Konwencji Genewskiej z 1906 roku.

Uznajemy zatem z radosnym uczuciem PCK jako ostatecznie i urzędowo ukonstytuowane i uwierzytelniamy je u innych dawniejszych Towarzystw, pośród których PCK zajmie miejsce na równi z innymi, jako nowy i uprawniony członek.

Nie potrzebujemy oczywiście polecać sympatii i przychylności Państw Towarzystwo PCK.

Towarzystwo urzęduje w Warszawie.

Zgodnie z tradycją wkrótce ogłosimy statut, jak również skład Zarządu i dekret Rządowy, zatwierdzający Towarzystwo.

Za MKCK Prezes Edward Naville
Viceprezes Adolf d’Espine

Geneva 14 lipca 1919 r.