Fotorelacja z konferencji „Prawo humanitarne w 100. lecie Polskiego Czerwonego Krzyża”

W dniu 22 listopada odbyła się na Wydziale Prawa i Administracji UMK w Toruniu konferencja pt. „Prawo humanitarne w 100. lecie Polskiego Czerwonego Krzyża”. Słowo wstepne wygłosili:
– prof. dr hab. Zbigniew Witkowski (Dziekan WPiA UMK) oraz
– p. Mariola Chechłowska (Prezes Zarządu Rejonowego PCK w Toruniu).

Następnie odbyła się sesja laudacyjna powiązana z wręczeniem Medali 100. lecia patronom oraz osobom wspierającym działalność PCK. Łącznie wyróżniono 30 osób. Dodatkowo zostały wręczone odznaki honorowe PCK IV stopnia oraz odznaki Honorowy Dawca Krwi-Zasłużony dla Zdrowia Narodu.

Po nadaniu medali przyszła kolej na przerwę na przysłowiową kawę i ciastko. Po niej rozpoczęła się pierwsza sesja tematyczna. Kolejni referenci przedstawiali zagadnienia dotyczące prawa humanitarnego i historii PCK. W jej ramach wygłoszono następujące referaty:

– Kilka refleksji na temat ruchu honorowego krwiodawstwa na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika,
dr hab. Konrad Zacharzewski (prof. Akademii Leona Koźmińskiego)

– PCK w kontekście migracji, zagrożeń łamania praw człowieka,
dr Marta Chechłowska-Lipińska (politolog)

– Polski Czerwony Krzyż w Bydgoszczy w latach 1919—1939,
mgr Adam Szefer (historyk)

Po wszystkich wystąpieniach przyszedł czas na zasłużoną przerwę obiadową a po niej kolejne wykłady:

– Międzynarodowe prawo humanitarne – zasady ogólne w świetle wyzwań współczesności,
dr hab. Agnieszka Szpak (prof. UMK, WNoPiB, Katedra Bezpieczeństwa Międzynarodowego)

– Rola organizacji pozarządowych wobec nielegalnej imigracji w ramach Unii Europejskiej,
dr Piotr Sadowski (Katedra Praw Człowieka, WPiA UMK)

– Sądownictwo międzynarodowe w kontekście międzynarodowego prawa humanitarnego,
SSR Paulina Popławska (Sąd Rejonowy w Świeciu)

Serdecznie zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z wydarzenia.

Dziękujemy przy tym wszystkich przybyłym gościom a w szczególności Staroście Toruńskiemu Panu Markowi Olszewskiemu, Prezydentowi Torunia Panu Michałowi Zaleskiemu oraz Dziekanowi Wydziału Prawa i Administracji UMK Panu prof. dr hab. Zbigniewowi Witkowskiemu.

Konferencja odbyła się jako jedno z wydarzeń wchodzących w skład obchodów 100. lecia istnienia Polskiego Czerwonego Krzyża.

Konkurs im. Prof. Remigiusza Bierzanka – przedłużenie naboru prac

Informujemy o przedłużeniu naboru prac do Konkursu im. Prof. Remigiusza Bierzanka. Jest to konkurs prowadzony przez Komisję ds. Upowszechniania Międzynarodowego Prawa Humanitarnego działającą przy Zarządzie Głównym PCK. Co roku nowa edycja pozwala studentom i absolwentom prawa, stosunków międzynarodowych i innych pokrewnych nauk  powalczyć o tytuł laureata. Wybierana jest najlepsza praca licencjacka, magisterska, doktorska lub podyplomowa dotycząca międzynarodowego prawa humanitarnego konfliktów zbrojnych lub Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca. Karta zgłoszenia i regulamin znajdują się pod linkiem https://pck.pl/co-robimy/prawo-humanitarne/konkurs-naukowy.

Zapraszamy do udziału wszystkich zainteresowanych spełniających wymaganie konkursowe.

pck.pl

Międzynarodowy Dzień Pokoju

Międzynarodowy Dzień Pokoju, ang. International Day of Peace (IDP) – święto obchodzone corocznie 21 września, ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 7 września 2001 roku. W 1981 roku, w dniu otwarcia regularnej sesji Zgromadzenia Ogólnego (w trzeci wtorek września), Zgromadzenie ogłosiło w uchwale wspieranej przez Wielką Brytanię i Kostarykę (sponsorów oryginalnych dni), że podczas rozpoczęcia wrześniowej sesji będzie obchodzony Dzień Pokoju jako wzmocnienie samej idei pokoju i że dzień ten „będzie oficjalnie uznawany i obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Pokoju dla uczczenia i wsparcia idei pokojowego współżycia ludów i narodów” (rezolucja 36/67). Pierwsze obchody odbyły się 21 września 1982 roku. W 1998 roku Zgromadzenie potwierdziło ten fakt ogłaszając coroczne obchody Dnia w dniu rozpoczęcia zwyczajnej sesji Zgromadzenia (rezolucja 52/232 z 4 czerwca).

Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej

19 sierpnia obchodzony jest Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej. Został on ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 11 grudnia 2008 r. Wybór tej daty ma związek z tragicznym zdarzeniem, do którego doszło 19 sierpnia 2003 r., kiedy to 22 pracowników humanitarnych w tym również wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka Sérgio Vieira de Mello straciło życie wskutek wybuchu bomby w siedzibie ONZ w Bagdadzie, stolicy Iraku.

W tym roku głównym celem Światowego Dnia Pomocy Humanitarnej jest podkreślenie roli jaką pełnią kobiety pracujące w organizacjach humanitarnych na całym świecie. Skupiamy się na bohaterach, których nie znamy a którzy od dawna pracują na pierwszych liniach frontu w swoich społecznościach i to w najtrudniejszych terenach. Udzielają pomocy rannym w Afganistanie, zabezpieczają w żywność obszary Sahelu (Afryka). Myślimy również o tych, którzy stracili swoje domy i źródła utrzymania w miejscach takich jak Republika Środkowoafrykańska, Sudan Południowy, Syria i Jemen. W tym roku szczególnie dziękujemy za pracę i wysiłek kobiet pomagających w organizacjach humanitarnych.

Kobiety stanowią dużą liczbę tych, którzy ryzykują własnym życiem, aby ocalić innych. Często są pierwszymi osobami, które reagują, a ostatnimi, które wychodzą. Te kobiety zasługują na uznanie. Tak jak kiedyś są one potrzebne i dziś. Wzmacniają globalną reakcję humanitarną wśród społeczeństw. A światowi przywódcy państw jak i podmioty niepaństwowe, muszą zapewnić, że one – jak i wszyscy pozostali pracownicy organizacji humanitarnych – mają zapewnioną ochronę, zagwarantowaną na mocy prawa międzynarodowego.

Kobiety pracujące dla organizacji humanitarnych poświęcają swoje życie pomagając ludziom dotkniętym kryzysem. Wstaw w mediach społecznościowych tag #WomenHumanitarians aby wiedziały, że wspierasz ich działania i myślami jesteś z nimi.

Foto: Joe Cropp, Międzynarodowa Federacja Czerwonego Krzyża w Erbil, Irak

Rocznica podpisania Konwencji genewskich

KONWENCJE GENEWSKIE Z 12 SIERPNIA 1949 ROKU O OCHRONIE OFIAR WOJNY
I Konwencja genewska, dotyczyła polepszenia losu rannych i chorych w armiach czynnych na lądzie;
II Konwencja genewska, dotyczyła polepszenia losu rannych, chorych i rozbitków sił zbrojnych na morzu;
III Konwencja genewska, dotyczyła traktowania;
IV Konwencja genewska, dotyczyła ochrony osób cywilnych podczas wojny.
Konwencje obowiązują w każdym przypadku, gdy toczą się działania wojenne, niezależnie od tego czy wojnę wypowiedziano, czy nie. Nie ma tu znaczenia kwalifikacja konfliktu zbrojnego przez jego uczestników (może więc być to wojna obronna, napastnicza, sprawiedliwa bądź niesprawiedliwa). Prócz wojny Konwencje dotyczą też okupacji, nawet jeśli ona nie napotyka zbrojnego oporu. Obecnie większość z artykułów Konwencji, ze względu na swoją rangę, ma status zwyczajowego prawa międzynarodowego i obowiązuje wszystkie Państwa, niezależnie od tego czy są stroną Konwencji. 
III Konwencja Genewska
-jeńcy znajdują się we władzy obcego państwa, nie zaś jednostki lub oddziału biorącego ich do niewoli;
-jeńcy pozostają pod stałą ochroną prawa międzynarodowego od chwili pojmania do chwili ich uwolnienia;
-jeńcy podlegają prawu, regulaminom i zasadom obowiązującym w państwie zatrzymującym i muszą tych norm przestrzegać;
-humanitarne traktowanie jeńców;
-internowanie jeńców w obozach oddalonych od terenu działań wojennych i obiektów militarnych;
-zapewnienie jeńcom jak najszybszego powrotu do kraju po zakończeniu działań wojennych;
-zapewnienie jeńcom żywności, pomieszczeń i ubrań;
-jeńcy wojenni mogą zostać zatrudnieni jako robotnicy;
-oficerowie mogą być zatrudnieni tylko, jeśli sami zgłoszą się z prośbą o pracę;
-nie zakazuje się ucieczki jeńca wojennego, który nie może być za nią karany (jedynie dyscyplinarnie), a państwo zatrzymujące może użyć broni wobec uciekającego jeńca jedynie w ostateczności.
IV Konwencja Genewska
IV Konwencja Genewska o Ochronie Osób Cywilnych Podczas Wojny została podpisana dnia 12 sierpnia 1949 przez pełnomocników rządów reprezentowanych na Konferencji Dyplomatycznej, która obradowała w Genewie od 21 kwietnia do 12 sierpnia 1949. 
Zabrania: 
1. zmuszania, bądź nakłaniania ludności cywilnej do służby wojskowej w siłach zbrojnych przeciwnika,
2. przymusowego przesiedlania ludności cywilnej z terytoriów okupowanych,
3. deportacji lub przesiedlania własnej ludności cywilnej na terytorium okupowane,
4. rabunku i brania zakładników. 
Zobowiązuje: 
1. do zapewnienia ludności cywilnej podstawowego minimum warunków egzystencji (bytowania i wyżywienia),
2. do traktowania jej w sposób humanitarny,
3. do otoczenia troską osób potrzebujących pomocy,
4. do poszanowania dóbr i urządzeń niezbędnych dla przetrwania ludności cywilnej,
5. do poszanowania godności, honoru, praw rodziny, przekonań, praktyk religijnych, zwyczajów i obyczajów ludności cywilnej. 
Protokoły dodatkowe I i II z 1977 r. do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949
Rozwijają postanowienia konwencji genewskich. Wynika z nich zasada ograniczenia stron konfliktu w stosowaniu metod i środków szkodzenia nieprzyjacielowi. I Protokół dotyczy konfliktów międzynarodowych, II – wewnętrznych. 
Protokół Dodatkowy I: uzupełnia Konwencje genewskie z 1949, ma zastosowanie w sytuacjach, o jakich mowa we wspólnym dla tych Konwencji artykule 2. Sytuacje te „obejmują konflikty zbrojne, w których ludy walczą przeciw panowaniu kolonialnemu i obcej okupacji oraz przeciw reżimom rasistowskim, wykonując swe prawo do samostanowienia zawarte w Karcie Narodów Zjednoczonych oraz w Deklaracji w sprawie zasad prawa międzynarodowego dotyczących przyjaznych stosunków i współpracy między państwami, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych” (art. 1 Protokołu). Ponadto: 
-zabrania atakowania ludności cywilnej;
-zabrania atakowania szpitali i innych urządzeń służących opiece nad rannymi i chorymi;
-zabrania atakowania obiektów bez ich rozróżnienia oraz niszczenia dóbr niezbędnych do przetrwania ludności;
-zabrania stosowania w walce metod i środków powodujących zbędne cierpienia oraz długotrwałe i poważne szkody w środowisku naturalnym;
-stanowi podstawę prawną do powołania i działania organizacji i instytucji obrony cywilnej.
Protokół Dodatkowy II: Dokument ten jest rozwinięciem postanowień artykułu 3, wspólnego dla czterech Konwencji Genewskich. Protokół obowiązuje strony konfliktu toczącego się wewnątrz jednego państwa i upoważnia do niesienia pomocy osobom poszkodowanym, zapewniając minimum praw humanitarnych. Ma zastosowanie do wszystkich konfliktów zbrojnych, które nie są objęte artykułem 1 Protokołu Dodatkowego I i które toczą się na terytorium państwa – strony „między jej siłami zbrojnymi a rozłamowymi siłami zbrojnymi lub innymi zorganizowanymi uzbrojonymi grupami, pozostającymi pod odpowiedzialnym dowództwem i sprawującymi taką kontrolę nad częścią jej terytorium, że mogą przeprowadzać ciągłe i spójne operacje wojskowe oraz stosować niniejszy protokół”. Natomiast nie ma zastosowania do „napięć i niepokojów, jak rozruchy, odosobnione i sporadyczne akty przemocy oraz inne działania podobnego rodzaju, które nie są uważane za konflikty zbrojne”. (Art. 1 Protokołu) 
Powtarza sformułowania wcześniejszych konwencji. Zabrania zwłaszcza tortur, odpowiedzialności zbiorowej, brania zakładników, handlu ludźmi. (Art. 4) 
Protokół dodatkowy III z 2005 r. do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949
Dokument nakazuje personelowi sanitarnemu, który nie używa znaków czerwonego krzyża lub czerwonego półksiężyca, używanie symbolu „czerwonego kryształu”.

Pełny tekst w języku polskim pod linkiem: https://pcktorun.pl/1949_12_VIII_IV_konwencja_genewska_06.pdf